Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα Μέρος ΙΙ




Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα Μέρος ΙΙ

Στο πρώτο μέρος ανέφερα πως ενώ πολλοί άνθρωποι κατέχουν την πρόθεση της προσευχής τους, πολλοί άλλοι δεν έχουν τα αντίστοιχα συναισθήματα. Τα ανυψωμένα, ανώτερα συναισθήματα που νοιώθεις όταν σκέφτεσαι την καρποφορία της  προσευχής σου, είναι απολύτως απαραίτητα για την υλοποίηση της.
Κατά κάποιο τρόπο, η προσευχή με την παραδοσιακή της έννοια, είναι μια αίτηση και αυτό είναι το πρόβλημα.  Αν ζητάς κάτι σημαίνει ότι νοιώθεις έλλειψη επειδή το επιθυμείς – και το να το θέλεις σημαίνει ότι δεν το έχεις.  Αν  όμως σηκώνεσαι από την προσευχή σου σαν να έχει ήδη απαντηθεί, δεν βρίσκεσαι πια σε έλλειψη, επειδή νοιώθεις τα συναισθήματα του μέλλοντος σου στην παρούσα στιγμή.

Επομένως, όσο πιο πολύ βιώνεις αυτά τα ανώτερα συναισθήματα, όπως ευγνωμοσύνη, καλοσύνη, χαρά, έμπνευση, ολότητα κλπ τόσο λιγότερο θα νοιώθεις σαν τον καθημερινό, και γνωστό σε σένα  εαυτό.  Είναι πολύ πιθανόν όταν ζεις με τα ανώτερα συναισθήματα, σε αντίθεση με το οικείο και καθημερινό, να ζεις μέσα στο άγνωστο.

Αν μπορείς να μένεις σ’ αυτά συναισθήματα ανεξάρτητα από τις συνήθειες σου και τους συναισθηματικούς εθισμούς του σώματος σου, θα νοιώθεις ότι η προσευχή σου έχει ήδη απαντηθεί.  Αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι  να τα διατηρείς άσχετα από τις συνθήκες στη ζωή σου- τις συνθήκες που απαρτίζονται από συγκεκριμένους ανθρώπους, πράγματα, και αντικείμενα σε συγκριμένες περιόδους και μέρη. Επίσης σημαίνει ότι χρειάζεται να μένεις παρών σ’ αυτήν την καινούρια κατάσταση ύπαρξης χωρίς να προσδοκάς ένα μέλλον που ασυνείδητα βασίζεται σε μνήμες από το παρελθόν σου. Όταν πλέον αυτά τα συναισθήματα αυτορυθμίζονται τότε δεν προσπαθούμε να προβλέψουμε τον χρόνο ή το που θα απαντηθούν οι προσευχές μας επειδή νοιώθουμε σαν να έχουν ήδη απαντηθεί. Χρειάζεται να νοιώθεις το συναίσθημα πριν από την εμφάνιση της εμπειρίας.

Όταν το κάνεις αυτό, παραδίδεις σε κάποιο βαθμό το πότε, το που και το πως θα απαντηθούν οι προσευχές σου, και μιας δεν προσπαθείς πια να προβλέψεις ή να εξαναγκάσεις λύσεις και εκβάσεις, αυτό σημαίνει ότι είσαι σε κατάσταση εμπιστοσύνης.
Πως λοιπόν διατηρείς μια υγιή ισορροπία ανάμεσα στην προσευχή, την πρόθεση, την παράδοση και την εμπιστοσύνη; Σκέψου την πρόθεση σου σαν ένα σήμα ή εκπομπή που εκπέμπεται προς τα έξω, και σκέψου το σχετικό ανώτερο συναίσθημα σαν την ενέργεια που ελκύει το συμβάν πίσω σε σένα. Επομένως, κάποια στιγμή χρειάζεται να ελευθερώσεις και να παραδώσεις το πως θα εκδηλωθεί η έκβαση- διαφορετικά, αν μπορείς να την προβλέψεις, είναι κάτι το γνωστό. Αντιθέτως, αν δεν μπορείς να το προβλέψεις, τότε είσαι στο άγνωστο.
Η πρόθεση σου μοιάζει με τις  πετρούλες που πετάς σε μια λίμνη. Ο κυματισμός που δημιουργείται είναι το σήμα. Το θέμα όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η λίμνη- αυτό είναι το άγνωστο- και έτσι μερικές φορές χρειάζεται περισσότερο χρόνο από άλλες για να φτάσει το σήμα πίσω στην ακτή και σε μας. Όμως επειδή γνωρίζουμε ότι το κύμα είναι ο νόμος του σύμπαντος για την μεταφορά ενέργειας, ξέρουμε ότι κάποια στιγμή το σήμα θα μας βρει, εφόσον η δόνηση μας ταυτίζεται με την ενέργεια του συναισθήματος από το οποίο δημιουργήσαμε την προσευχή μας. 
Το δεύτερο μέρος της παράδοσης είναι εκείνη η υπερβατική στιγμή που αφηνόμαστε και κάνουμε στην άκρη. Πολλοί άνθρωποι παραδίδονται όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι( αυτό είναι το «γνωστό») αλλά τη στιγμή που θα το κάνουν εισέρχονται στο άγνωστο. Όταν βγάζεις τον εαυτό σου από την μέση σημαίνει ότι ξεπερνάς τον εαυτό σου και αυτό είναι μια πράξη εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη σ΄αυτό το επίπεδο σημαίνει να λες «δεν ξέρω πως θα συμβεί, έχω κάνει τα πάντα και απλά τ’ αφήνω». Αυτό το άφημα κάνει χώρο για να συμβεί κάτι ανώτερο.
Πολλοί άνθρωποι αν και μπορεί να προσεύχονται ξανά και ξανά, αρκετές φορές μέσα στη μέρα, έχουν την πεποίθηση ότι χρειάζεται αυτοί να είναι οι υποκινητές, οι παράγοντες που θα συντελέσουν στην καρποφορία των προσευχών τους.  Αυτό φέρνει συχνά τους ανθρώπους στο τέλος της συναισθηματικής τους πίστης και τότε- αν επιμείνουν, υπερβούν αυτό τον περιορισμό και αφεθούν-  συμβαίνει το θαύμα ή η απάντηση στις προσευχές τους. Φυσικά κατά καιρούς απαιτείται δράση αλλά όταν τελικά παραδοθούμε και αφεθούμε, επιτρέπουμε σε κάτι ανώτερο να αναλάβει τα ηνία. Αυτό σημαίνει επιδεξιότητα και εδώ είναι που συμβαίνει η μαγεία.
Όταν τελικά μπορούμε να παραδοθούμε, αυτό δίνει την δυνατότητα σε μια ανώτερη έκβαση- μεταμφιεσμένη σαν συγχρονικότητα, ευκαιρία ή σύμπτωση- να εμφανιστεί στη ζωή μας.  Συχνά αυτό το συμβάν ή γεγονός ή απάντηση στην προσευχή μας είναι κάτι πολύ ανώτερο από αυτό που είχαμε φανταστεί ή ίσως κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να έχουμε φανταστεί με τον περιορισμένο ανθρώπινο νου μας. Όταν σταματήσεις να προσπαθείς να  καταλάβεις και να απαντήσεις ο ίδιος στις προσευχές σου, τότε δεν σε νοιάζει αν και πότε θα πραγματοποιηθεί η απάντηση στην προσευχή σου- επειδή ξέρεις ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί. Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται και το υγιές σημείο της δημιουργικής διαδικασίας επειδή είναι η απόλυτη κατάσταση της παράδοσης.
Να παραδίδεσαι σημαίνει ότι αφήνεσαι σε τέτοιο βαθμό που δεν περιμένεις πια να απαντηθεί η προσευχή σου. Όταν την ελευθερώνεις δεν έχεις πια τον έλεγχο.

Έτσι σκέψου το εξής: Πως θα ζούσες αν ήξερες ότι οι προσευχές σου έχουν ήδη απαντηθεί; Επειδή με αυτόν τον τρόπο οι προσευχές σου πρόκειται να απαντηθούν.  Αυτή είναι η στιγμή που η ζωή σου γίνεται η προσευχή σου- και η στιγμή που η προσευχή σου γίνεται η ζωή σου.

Dr Joe Dispenza
Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου


Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα.


Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα.

Οι άνθρωποι συχνά με ρωτάνε γιατί δεν απαντώνται οι προσευχές τους. Για να απαντήσουμε χρειάζεται πρώτα να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, τι είναι η προσευχή.
Η προσευχή είναι μια σκέψη με την ιδιότητα της κατευθυνόμενης πρόθεσης. Υποστηρίζει στο νου μας μια συγκεκριμένη έκβαση, με στόχο τη σύνδεση με μια μεγαλύτερη δύναμη για βοήθεια. Και επειδή η προσευχή και η πίστη πάνε χέρι-χέρι, χρειάζεται να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, τι είναι η πίστη;
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πίστη είναι να πιστεύουμε στη σκέψη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- περισσότερο από τις τωρινές συνθήκες στην παρούσα – προσωπική μας πραγματικότητα ή σε οποιεσδήποτε προκλήσεις στο εξωτερικό μας περιβάλλον. Σ’ αυτό το σημείο χρειάζεται να αναφέρουμε την διασταύρωση της πίστης με την προσευχή. Όταν χρησιμοποιούνται από κοινού για να παράγουν μια συγκεκριμένη έκβαση, και  σηκωνόμαστε από την προσευχή μας σαν να έχει συμβεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε βρισκόμαστε στη σωστή κατάσταση νου και σώματος- με άλλα λόγια βρισκόμαστε σε μια καινούρια κατάσταση ύπαρξης(υπόσταση). Ας σταθούμε για λίγο να δούμε τη διαδικασία της προσευχής.
Ας πούμε ότι παρατηρούμε κάποιες καταστάσεις στη ζωή μας ή στη ζωή κάποιου άλλου που είναι δεν είναι επιθυμητές. Όταν βλέπουμε να ξεδιπλώνεται ένα οικείο, γνωστό σενάριο, τότε προβλέπουμε και την  έκβαση. Αρχίζουμε με το νου μας να πλέκουμε το χειρότερο σενάριο και καθώς το κάνουμε αυτό, νοιώθουμε τα αρνητικά συναισθήματα (συναισθήματα βασισμένα στις ορμόνες του στρες) πριν να συμβεί το πραγματικό γεγονός. Τώρα προσμένουμε ένα μέλλον βασισμένο σε μια εμπειρία από το παρελθόν, αλλά δεν είναι η πιθανή έκβαση αυτή που μας ταράζει. Είναι τα συναισθήματα που ακολουθούν, που μας  επηρεάζουν περισσότερο, του φόβου, της αγωνίας, της δυστυχίας, της λύπης, ή του πόνου. Σε τέτοιες περιόδους, πολλοί από εμάς στρεφόμαστε στην προσευχή.

Για τους περισσότερους, η προσευχή αρχίζει σαν μια σκέψη στον εγκέφαλο. Αυτή η σκέψη δημιουργεί μετά μια ροή από άλλες σκέψεις και επειδή ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή προσδοκίας, μπορούμε να δούμε μια πιθανή πραγματικότητά να ξεδιπλώνεται, με μια καλύτερη εναλλακτική έκβαση στο νου μας. Καθώς το κάνουμε αυτό, αρχίζουμε να φανταζόμαστε μια καλύτερη μελλοντική εμπειρία.
Επειδή ο εγκέφαλος μας είναι προγραμματισμένος να δημιουργεί, το κάνουμε αυτό με έναν πολύ φυσικό τρόπο. Αυτό ονομάζεται πρόθεση. Μετά, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στο σκηνικό της προσευχής, αρχίζουμε να νοιώθουμε τα συναισθήματα που σχετίζονται με την καρποφορία της προσευχής ( η σκέψη στο νου μας γίνεται εμπειρία, και το τελικό προϊόν της εμπειρίας είναι ένα συναίσθημα). Σαν αποτέλεσμα, ο εγκέφαλος και το σώμα μας αρχίζουν να ζούνε στο μέλλον- στην παρούσα στιγμή. Ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό πολύ πετυχημένα, να νοιώθει δηλ. τα συναισθήματα εκείνης της πραγματικότητας(της μελλοντικής) πριν από την εμπειρία. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτόματα αρχίζουμε να δημιουργούμε σκηνές και εικόνες από τι θα μπορούσαμε να βιώσουμε όταν ευοδωθεί η προσευχή μας.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ανοίγουμε τα μάτια μας και βλέπουμε ότι οι προσευχές μας δεν έχουν απαντηθεί αμέσως. Και ενώ στην αρχή ζούμε, ενώ προσευχόμαστε, μέσα στο συναίσθημα της προσευχής μας, όταν επιστρέφουμε και ανοίγουμε τα μάτια μας και βλέπουμε ότι η προσευχή μας δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη ή ακόμη χειρότερα δεν έχει απαντηθεί, τότε αρχίζουμε να νοιώθουμε αμφιβολία, έλλειψη και διαχωρισμένοι από αυτό για το οποίο προσευχόμαστε. Σαν αποτέλεσμα, προσπαθούμε πιο δυνατά, προσευχόμαστε πιο πολύ, πιέζουμε, ευχόμαστε, εκλιπαρούμε, ικετεύουμε τον Θεό ή την πηγή ενέργειας ή όπως θέλεις να ονομάζεις την δημιουργική ενέργεια των όλων όσων είναι. Αυτό το κάνουμε επειδή αυτό είναι που δημιουργεί ο διαχωρισμός. Οι αισθήσεις μας μας ξεγελάνε να πιστεύουμε ότι είμαστε διαχωρισμένοι από τη δημιουργία μας. Τώρα όχι μόνο είμαστε διαχωρισμένοι από τη δημιουργία μας, αλλά είμαστε διαχωρισμένοι και από την ίδια την ευφυία με την οποία επιχειρούμε να συνδεθούμε.

Ενώ πολλοί κατέχουν την πρόθεση της προσευχής τους, τους λείπουν τα αντίστοιχα συναισθήματα που συνοδεύουν την πρόθεση. Τη στιγμή που χάνουν το συναίσθημα, βρίσκονται πίσω στην έλλειψη και κάθε φορά που το κάνουν αυτό δημιουργούν από μια κατάσταση διαχωρισμού-αντί από μια κατάσταση ορθότητας, ολότητάς, αγάπης και ενιαιότητας. Αν οι σκέψεις  είναι η γλώσσα του εγκεφάλου και τα συναισθήματα είναι η γλώσσα του σώματος, και το πως σκεφτόμαστε και το πως νοιώθουμε δημιουργεί την κατάσταση ύπαρξης μας (υπόσταση), είναι λογικό τότε ο νους και το σώμα να βρίσκονται σε αντίθεση. Ο νους κρατάει την πρόθεση αλλά το σώμα λέει: «Δεν συμβαίνει.»
Έτσι λοιπόν, πως το αλλάζουμε αυτό; Χρειάζεται να ανοίξουμε την καρδιά μας και να αισθανθούμε τέτοια ευγνωμοσύνη σαν να έχουν ήδη απαντηθεί οι προσευχές μας. Γιατί; Επειδή η ευγνωμοσύνη είναι η κατάσταση του λαμβάνειν. Ευχαριστούμε όταν λαμβάνουμε κάτι ή όταν το έχουμε ήδη λάβει. Όταν αυτό το κάνουμε σωστά και αρκετές φορές, αρχίζουμε να νοιώθουμε το συναίσθημα του μέλλοντος μας και όσο περισσότερο νοιώθουμε αυτό το συναίσθημα τόσο περισσότερο το σώμα μας συντονίζεται με αυτό το συναίσθημα. Σαν αποτέλεσμα, κάθε φορά που σηκωνόμαστε από την προσευχή μας σαν αυτή να έχει ήδη απαντηθεί-δηλ. με το συναίσθημα της υλοποίησης της προσευχής μας-το επακόλουθο είναι να προσπαθούμε λιγότερο, να πιέζουμε λιγότερο και να θέλουμε λιγότερο επειδή τώρα είμαστε σε μια καινούρια κατάσταση ύπαρξης. Κατά μια έννοια, νοιώθουμε σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί.
Μετακινούμαστε πιο κοντά προς την ολότητα, αντί προς την έλλειψη ή τον διαχωρισμό. Τώρα δεν προσπαθούμε πια να προβλέψουμε το πότε, που, ή πως θα απαντηθεί η προσευχή μας, επειδή νοιώθουμε ότι έχει ήδη γίνει. Έτσι κάνουμε χώρο για το άγνωστο. Τώρα μπορεί να εκδηλωθεί στην πραγματικότητα μας μια καινούρια πιθανότητα την οποία δεν έχουμε καν σκεφτεί. Με αυτόν τον τρόπο, μετακινούμαστε από τον Νευτώνειο κόσμο του προβλέψιμου και του γνωστού στον κβαντικό κόσμο του απρόβλεπτου και του άγνωστου.
Στην εργασία που κάνουμε, δεν προσευχόμαστε για να απαντηθούν οι προσευχές μας· σηκωνόμαστε σαν να έχουν ήδη απαντηθεί. Το κλειδί είναι να συντηρούμε μια κατάσταση ύπαρξης ανεξάρτητα από τις συνθήκες του εξωτερικού μας περιβάλλοντος. Για να παραμένουμε σ’ αυτήν την κατάσταση ανεξάρτητα από τις συνήθειες του παρελθόντος και τα συναισθήματα που έχουν αποθηκευτεί στο σώμα μας- τα οποία έχουν προγραμματιστεί να είναι ο νους- και για να συντηρούμε αυτή την καινούρια κατάσταση ανεξάρτητα από τον χρόνο, σημαίνει ότι χρειάζεται να μετακινούμαστε μακριά από τις ψευδαισθήσεις  που μας μεταδίδουν οι αισθήσεις μας μέσα σε μια απόλυτα καινούρια πραγματικότητα στο νου μας. Εν συντομία, δεν έχει να κάνει τόσο με το να λέμε την προσευχή μας όσο το να ζούμε την προσευχή μας.
Dr Joe Dispenza
Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου
Ακολουθεί 2ο μέρος για τη σημασία της παράδοσης και της εμπιστοσύνης στην προσευχή μας.