Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Κάνοντας το Παρόν να είναι Παρόν.


Κάνοντας το Παρόν να είναι Παρόν.

«Η ζωή κινείται αρκετά γρήγορα. Αν δεν σταματάς μια στο τόσο, για να κοιτάξεις γύρω σου, μπορεί και να την χάσεις.» Ferris Bueller

Πριν τρεις βδομάδες γύρισα σπίτι από ένα σεμινάριο στην Αριζόνα Βορειοδυτικά του Ειρηνικού. Η αντίθεση ανάμεσα στη ξηρή, ηλιοκαμένη  γη της Αριζόνα έναντι του καταπράσινου τοπίου του Βορειοδυτικού Ειρηνικού ήταν έντονη, και έμοιαζε σαν η άνοιξη να είχε ξεπροβάλλει από τη γη σε μερικές μόνο μέρες. Το γρασίδι ήταν ψηλότερο, τα δέντρα είχαν πρασινίσει και τα λουλούδια είχαν ανθίσει. Τα ζωηρά χρώματα της άνοιξης ήταν τόσο εντυπωσιακά που πραγματικά με τράβηξαν από τη ρουτίνα μου μέσα στη παρούσα στιγμή, σε μια κατάσταση δέους και θαυμασμού.

Σας έτυχε ποτέ να φτάσετε στο τέλος μιας εποχής και να αναρωτηθείτε τι άραγε να απόγινε η άνοιξη; Θυμόσασταν τους ασφοδέλους, τους κρόκους και τις κερασιές να είναι  ανθισμένες αλλά πριν καλά, καλά το καταλάβετε οι τουλίπες είχανε κιόλας χάσει τα πέταλα τους, και τα δέντρα ξεπροβάλλανε με πλούσια βλάστηση σε διάφορες αποχρώσεις του πρασίνου- η άνοιξη απλά είχε έρθει και είχε ήδη φύγει. Ο χρόνος μάλλον κινείται με ταχύτατους ρυθμούς.  

Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά όταν συνειδητοποιήσατε το τέλος της εποχής, ο χρόνος δεν είχε κινηθεί καθόλου διαφορετικά. Αν χάσατε την εποχή- την τρίμηνη αυτή περίοδο που συνδέεται με την περιστροφή της γης- συνέβη απλά επειδή δεν δίνατε την απαιτούμενη προσοχή. Τόσο ισχυρά είναι τα αυτόματα ασυνείδητα προγράμματα μας και ομολογώ ότι κατά καιρούς ότι είμαι το ίδιο ένοχος με τον διπλανό μου.

Σταματώντας για να μυρίσεις τα τριαντάφυλλα.

«Η ζωή κινείται αρκετά γρήγορα. Αν δεν σταματάς για να κοιτάξεις γύρω σου μια στο τόσο, μπορεί και να την χάσεις», είπε ο φανταστικός χαρακτήρας Ferris Bueller.
Μόνο που τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο πολύπλοκα από το 1986 που το είπε.
Στον σημερινό, μοντέρνο, ταχύρρυθμο, κόσμο της τεχνολογίας βιαζόμαστε για να προλάβουμε το ένα πράγμα μετά το άλλο, να τελειώσουμε  κάτι γρήγορα, για να πάμε σ’ αυτό που ακολουθεί.  Αλλά γιατί ( ή ποιά είναι η αιτία) χάνουμε αυτό το φαινόμενο, το πανταχού παρών, που λέγεται ζωή;

Χάνουμε τη ζωή όταν λησμονάμε την παρούσα στιγμή και χάνουμε την παρούσα στιγμή όταν τρέχουμε αυτά τα προγράμματα: πρέπει να το τακτοποιήσω αυτό, χρειάζεται να θυμηθώ εκείνο, να μην ξεχάσω τα αυγά από το σούπερ μάρκετ κάτι που πρέπει να το κάνω βρίσκοντας το χρόνο ανάμεσα στις συναντήσεις μου….

Σαν ένα τρόπο αντιμετώπισης του προγράμματος, δημιουργώ ασκήσεις ή παιχνίδια για να φέρω την προσοχή μου στη παρούσα στιγμή. Αυτό τον σκοπό έχει εξάλλου και ο διαλογισμός μας· εκπαιδεύουμε τον εγκέφαλο και το σώμα μας να βρίσκονται στη παρούσα στιγμή.

Ας μην υποτιμάμε την σπουδαιότητα της παρούσας στιγμής επειδή είναι η πύλη προς ένα καινούριο μέλλον- είναι το μέρος από όπου στέλνουμε και λαμβάνουμε δημιουργίες, και επίσης τιθασεύουμε την εστίαση και την επίγνωση για να δημιουργήσουμε και να λάβουμε δημιουργίες. Γιατί; Επειδή, εκεί όπου βάζουμε την προσοχή μας, βάζουμε την ενέργεια μας.

Όταν ζούμε πραγματικά στην παρούσα στιγμή δεν μπορούμε να τρέξουμε το πρόγραμμα, γι’ αυτό το λόγο θα ήθελα να σας καλέσω να δοκιμάσετε αυτές τις ασκήσεις. Μπορείτε είτε να επιλέξετε κάποιες ή να δημιουργήσετε τις δικές σας. Μπορείτε να αρχίσετε με τα μικρά, μιας που τώρα αρχίζετε να εκπαιδεύετε την εστίαση και την προσοχή σας, αλλά καθώς αρχίζετε να μαθαίνετε τις μικρές ασκήσεις, μπορείτε να δημιουργήσετε μεγαλύτερες για τον εαυτό σας.  Ορίστε μερικές για να ξεκινήσετε:

· Κατά τη διαδρομή  προς και από τη δουλειά σας ή κατά την διάρκεια κάποιας ρουτινιάρικης εργασίας μέσα στη μέρα σας, βρείτε τον χρόνο να παρατηρήστε πως μεταβάλλεται ένα δέντρο μέσα στην  εποχή- αν όχι ένα δέντρο, κάτι που αλλάζει, μεγαλώνει ή εξελίσσεται.

· Βρείτε ένα μέρος στη φύση και σταματήστε για 3-5 λεπτά, κλείστε τα μάτια σας και ακούστε τους ήχους της φύσης και του περιβάλλοντος χώρου. Αφήστε τη συνειδητότητα σας να ακολουθήσει τους ήχους.

· Διαλέξτε ένα σύμβολο που κάθε φορά που θα το βλέπετε θα είναι η υπενθύμιση να ανοίγετε την καρδιά σας.

· Κατεβάστε μια εφαρμογή όπως την Chill που θα σας βοηθήσει με μικρές υπενθυμίσεις μέσα στη μέρα σας για να φέρνετε την προσοχή σας στη παρούσα στιγμή.

· Και τελικά κάτι που προσωπικά λατρεύω- κοιτάξτε τον νυχτερινό ουρανό. Σ’ αυτόν τον ταχύρρυθμο, κόσμο των αισθήσεων και της τεχνολογίας, όλοι μας  θα επωφελούμασταν αν επενδύαμε περισσότερο χρόνο στη παρούσα στιγμή, αυτό το μέρος όπου το δέος και το θαύμα συναντάνε την ανθρώπινη και πνευματική μας εμπειρία. Αυτή είναι η στιγμή που η ζωή η ίδια μας μιλάει.

Dr Joe Dispenza
Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου
Σημείωμα του Μεταφραστή: Ferris Bueller’s Day off – Η πιο κουφή μέρα του Φέρι Μπούλερ. Κωμωδία που γυρίστηκε το 1986 με πρωταγωνιστή τον Matthew Broderick.



                                                                                     








Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Όταν Σταματάς να Κοιτάς και Αρχίζεις να Γίνεσαι!





Όταν Σταματάς να Κοιτάς και Αρχίζεις να Γίνεσαι.
 H δημιουργία αρχίζει με την σκέψη. Όταν δούμε ότι δεν έχουμε κάτι που θέλουμε, βιώνουμε φυσικά την έλλειψη επειδή δεν έχουμε αυτό που επιθυμούμε. Έτσι αρχίζουμε να δημιουργούμε μέσω της φαντασίας μας. Είναι η φυσική, εσωτερική μας κλίση να είμαστε ενεργοί δημιουργοί. Όσο περισσότερο σκεφτόμαστε γι αυτά τα πράγματα που μας λείπουν και φανταζόμαστε πως θα ήταν να τα έχουμε, τόσο περισσότερο ο εγκέφαλός μας αρχίζει να δημιουργεί εικόνες και απεικονίσεις του πως θα μπορούσε να είναι το μέλλον μας. Αυτό σημαίνει να ονειρεύεσαι το όνειρο του μέλλοντος.
Αυτή η διαδικασία ξεκινάει στο μετωπιαίο λοβό- το δημιουργικό κέντρο του εγκεφάλου. Όταν ο μετωπιαίος λοβός ενεργοποιείται, στρατολογεί  και τα κυκλώματα στο υπόλοιπο μέρος του εγκεφάλου που συνδέονται με πράγματα που μάθαμε ή βιώσαμε στη ζωή μας. Σαν αποτέλεσμα, ο εγκέφαλος μας αρχίζει να πυροδοτεί καινούργιες αλληλουχίες, μοτίβα και συνδυασμούς.  Κάθε φορά που το κάνουμε αυτό δεν αλλάζουμε μόνο το νου μας- επειδή ο νους είναι ο εγκέφαλος εν δράσει- αλλά αρχίζουμε να αλλάζουμε και τον εγκέφαλο μας.
Αν συνεχώς σκεφτόμαστε πως να κάνουμε το μέλλον μας πραγματικότητα, βάζουμε φυσικά και τον εαυτό μας στο σκηνικό του μέλλοντος μας. Σύμφωνα με έρευνες πάνω στη νοητική πρόβα, από τη στιγμή που θα μπούμε σ’ αυτό το σκηνικό αρχίζουν να γίνονται αλλαγές στον εγκέφαλο μας. Επομένως κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, στρώνουμε καινούργια νευρολογικά μονοπάτια(στη παρούσα στιγμή) που κυριολεκτικά κάνουν τον εγκέφαλο μας να μοιάζει με τον εγκέφαλο του μέλλοντος μας. Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλος μας, δείχνει, ότι το μέλλον που θέλουμε να δημιουργήσουμε έχει ήδη συμβεί.
Αν εμπλακούμε σ’ αυτή την διαδικασία με πάθος, αρχίζουμε να βιώνουμε το μέλλον μας συναισθηματικά μόνο μέσω της σκέψης. Στην πραγματικότητα, όταν νοιώθουμε τα συναισθήματα του μέλλοντος μας-είτε αυτό είναι ευγνωμοσύνη, χαρά, ελευθερία, αφθονία, ενθουσιασμός, αγάπη κλπ- οι δημιουργικές σκέψεις στο νου μας γίνονται το βίωμα μας.
Καθώς το σώμα δέχεται τα χημικά σήματα αυτών των συναισθημάτων, το σώμα λαμβάνει ουσιαστικά το σήμα ότι το γεγονός έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Εφόσον οι τελευταίες έρευνες στην επιγενετική μας λένε ότι το περιβάλλον εκπέμπει το σήμα στο γονίδιο, και το αποτέλεσμα από μια εμπειρία στο περιβάλλον είναι ένα συναίσθημα, καθώς το συναίσθημα που  υιοθετούμε προπορεύεται του περιβάλλοντος, εκπέμπουμε το σήμα στο γονίδιο μπροστά από το περιβάλλον.
Μιας που τα γονίδια φτιάχνουν πρωτεΐνες και οι πρωτεΐνες είναι υπεύθυνες για την δομή και την λειτουργία του σώματος, αν αυτό γίνει σωστά τότε θερίζουμε τα υλικά αποτελέσματα αυτών των ενεργειών και αρχίζουμε να ενσαρκώνουμε το μέλλον μας πριν αυτό εκδηλωθεί. Κατά μια έννοια φοράμε βιολογικά το όνειρο μας.
Άσχετα με το τι προσπαθούμε να δημιουργήσουμε στη ζωή μας, είτε πρόκειται για μια σχέση, μια δουλειά, ένα σπίτι, υγεία, έναν ήρεμο νου, ή μια γαλήνια καρδιά, μπορεί να γνωρίζουμε νοητικά τι θέλουμε όταν τα σκεφτόμαστε και τα επιθυμούμε, πολλές φορές όμως να βιώνουμε την έλλειψη με τα συναισθήματα μας. Αυτό συμβαίνει επειδή ζούμε σε έναν 3D κόσμο και θέλουμε γρήγορα να ανακουφιστούμε και να εκπληρωθεί  άμεσα η έλλειψη μας. Με άλλα λόγια, αν δεν πάρουμε σύντομα αυτό που θέλουμε, και επειδή  δεν το βιώνουμε με τις αισθήσεις μας, ενισχύεται η απουσία του και το γεγονός ότι δεν το έχουμε.
Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη μας πρόκληση ως δημιουργοί. Η έλλειψη με την οποία ζούμε κάθε μέρα όταν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που θέλουμε δεν έχει συμβεί ακόμη, μας κάνει να νιώθουμε διαχωρισμένοι από τα όνειρα μας και να μην πιστεύουμε πια στο μέλλον μας.  Αυτό γίνεται επειδή γυρνάμε πίσω στα συναισθήματα του παρελθόντος μας- και δεν είναι δυνατόν να δούμε το μέλλον μας μέσα από το παράθυρο του παρελθόντος.
Όταν ζούμε στη έλλειψη, ενώ βρισκόμαστε στη διαδικασία δημιουργίας του μέλλοντος μας, σιγά –σιγά σταματάμε να δημιουργούμε και περιμένουμε κάτι έξω από εμάς να πάρει την έλλειψη που νοιώθουμε μέσα μας. Αλλά είναι η ίδια έλλειψη που πρώτα από όλα κρατάει τα όνειρα μας σε απόσταση αναπνοής.
Τι θα γινότανε αν ζούσες με τα συναισθήματα του μέλλοντος σου κάθε μέρα; Θα ένοιωθες ότι το μέλλον σου έχει ήδη συμβεί και έτσι, ενδεχομένως, λιγότερο διαχωρισμένος από τα όνειρα σου. Να λοιπόν ο τρόπος να πιστεύουμε σ’ ένα μέλλον που ακόμη δεν το έχουμε βιώσει με τις αισθήσεις μας, το κρατάμε όμως ζωντανό στο νου και το σώμα μας.
Dr Joe Dispenza
Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου