ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ;

Ερώτηση: Τι λένε τα Μαθήματα για τα συναισθήματα; Ξέρω ότι λένε ότι δεν πρέπει να αρνούμαστε τα συναισθήματα μας. Θα μπορούσατε να πείτε κάτι περισσότερο πάνω σε αυτό; Να ακούμε αυτά που μας λένε τα συναισθήματα μας;

Απάντηση: Η λέξη «συναισθήματα» δεν χρησιμοποιείται πολύ στα Μαθήματα, εφόσον τα Μαθήματα εστιάζουν στις «σκέψεις». Αλλά για να έρθουμε σε επαφή με τις σκέψεις μας, είναι πολύ σημαντικό να είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματα μας. Αν δεν έχουμε επίγνωση του πώς νιώθουμε, τότε είμαστε ακόμα πιο μακριά και από τις σκέψεις μας. Άρα ένα από τα πρώτα πρακτικά βήματα που μπορεί να κάνει ένας σπουδαστής των Μαθημάτων είναι να έχει όλο και μεγαλύτερη επίγνωση του πώς νιώθει. Αυτό πολύ  συχνά μπορεί να είναι μια οδυνηρή διαδικασία, εφόσον πάρα πολύ συχνά, αρνούμαστε τα οδυνηρά μας συναισθήματα. Μόλις επιτρέψουμε σε αυτά τα συναισθήματα να έρθουν στην επιφάνεια, μπαίνουμε στον πειρασμό να τα θάψουμε και πάλι γιατί είναι δυσάρεστα. Μερικοί από εμάς μπορεί να αρνούμαστε συγκεκριμένα συναισθήματα, όπως θυμό, θλίψη, ζήλεια, κλπ. Η κοινωνία μας διδάσκει τι θα «πρέπει» και τι «δεν πρέπει» να αισθανόμαστε, και τότε έρχονται τα Μαθήματα, κι εμείς σαν πνευματικοί αναζητητές, επιβάλλουμε και άλλα «πρέπει» και «δεν πρέπει». Δεν είναι ν’ απορείς καθόλου που κανείς δεν ξέρει πώς νιώθει!

Όταν έχουμε επαφή με το πώς νιώθουμε, μπορούμε τότε να αρχίσουμε την διαδικασία της ανακάλυψης του ποια σκέψη προκάλεσε το συναίσθημα.  Δεν χρειάζεται να γίνουμε Σέρλοκ Χολμς και να ψάχνουμε συνεχώς γι αυτές τις σκέψεις, γιατί αν κάνουμε αυτή την διεργασία υπερβολικά νοητική, τότε αυτό είναι άλλο ένα εμπόδιο. Διερεύνησε το νου σου όσο καλύτερα μπορείς, αλλά κυρίως, δώσε στον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα την προθυμία σου να γνωρίσεις ποια είναι αυτή η σκέψη. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, ακόμα και σε αυτές που έχουν να κάνουν με τον θυμό, θα βρεις ότι αυτές οι σκέψεις έχουν σχέση με κάποιου είδους απώλεια. Μόλις έχεις επίγνωση της σκέψης, τότε έχεις την επιλογή να αλλάξεις την σκέψη, ή όχι. Αλλά τουλάχιστον θα έχεις βρει την αληθινή πηγή του πόνου σου. Δεν είναι τίποτα έξω από σένα, αλλά μάλλον οι σκέψεις που κρατάς μέσα σου.  Όπως λέει ο Ιησούς στο κείμενο:

Αυτό είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεται να κάνεις για την όραση, την ευτυχία, την απελευθέρωση από τον πόνο και την ολοκληρωτική διαφυγή από την αμαρτία, για να σου δοθούν όλα αυτά. Πες μόνο αυτό, αλλά να το εννοείς χωρίς επιφυλάξεις, διότι εδώ βρίσκεται η δύναμη της σωτηρίας:

                     Είμαι υπεύθυνος για ό,τι  βλέπω.

                    Επιλέγω τα συναισθήματα που βιώνω,

                     και αποφασίζω για τον στόχο που θέλω να πετύχω.

                     Και όλα όσα φαίνονται να  μου συμβαίνουν,

                     τα ζητώ, και λαμβάνω έτσι όπως τα ζήτησα.

Μην πλανάσαι άλλο ότι είσαι αβοήθητος μπροστά σε αυτό που σου συμβαίνει. Αναγνώρισε μόνο ότι έκανες λάθος, και όλα τα αποτελέσματα των σφαλμάτων σου θα εξαφανιστούν. (Κεφ.21.II.2:1,2,3,4,5,6,7).

KENNETH WAPNICK

Μετάφραση: Χριστίνα Τσιντέα

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ;

  

Ερώτηση: Μετά από όλο αυτό τον καιρό που μελετώ τα Μαθήματα, ακόμα δεν μου είναι πραγματικά ξεκάθαρο το τι είναι πραγματικά η συγχώρεση. Ας πούμε ότι το εγώ μου έχει βάλει σε κάποιον την ταμπέλα του «βλάκα». Εντάξει, σε ένα επίπεδο ξέρω ότι δεν μπορεί να έχω δίκιο σε αυτή την αξιολόγηση – δεν γνωρίζω πραγματικά αυτόν τον άνθρωπο και εκτός από αυτό, δεν μπορώ να κρίνω κάποιον άλλον παρόλο που μερικές φορές το κάνω. Ποιο είναι λοιπόν το επόμενο βήμα; Όχι μόνο έχω κάνει μια άδικη κρίση, αλλά στο τέλος κατέληξα να νιώθω και ένοχος γι αυτή.

Απάντηση: Όταν αφιερώσεις ένα ή δύο λεπτά να σκεφτείς διαφορετικά για την κρίση σου για κάποιον άλλον άνθρωπο, όπως περιγράφεις στην ερώτησή σου, έχεις αρχίσει την διαδικασία της συγχώρεσης, «Ένα φως έχει εισέλθει στο σκοτάδι» (Εγχειρίδιο για Δασκάλους 1.1:4). Το πρώτο βήμα είναι να είμαστε  πρόθυμοι να παραδεχτούμε ότι κάνουμε λάθος στην εκτίμησή μας, και ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος να κοιτάξουμε τον άλλον.

Τα επόμενα βήματα είναι να είσαι πρόθυμος να αφήσεις να φύγει η αρχική κρίση, να ζητήσεις έναν άλλο τρόπο αντίληψης, και να δεχτείς την νέα αντίληψη που θα σου έρθει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα βλέπεις πια ανθρώπους να κάνουν ανόητα πράγματα. Σημαίνει ότι εσύ δεν θα συγχέεις την αληθινή ταυτότητα του άλλου ανθρώπου με την ανόητη συμπεριφορά, ούτε θα τον καταδικάζεις γι αυτήν, ούτε θα την θεωρείς «αμαρτία». Οι άνθρωποι κάνουν και λένε ανόητα πράγματα ∙ αυτό είναι γεγονός. Αυτές είναι, λοιπόν, οι δύο ερμηνείες: η μία σύμφωνα με το εγώ, που λέει ότι αυτή η ανόητη συμπεριφορά κάνει αυτόν τον άνθρωπο «βλάκα»∙ και η άλλη σύμφωνα με το Άγιο Πνεύμα (συγχώρεση), που λέει ότι η ανόητη συμπεριφορά δεν αλλάζει την πραγματική αλήθεια ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι «αμαρτωλός», και δεν του αξίζει η καταδίκη μου.

Αυτό ισχύει και για την κρίση εναντίον του εαυτού σου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το να αποκαλείς κάποιον άνθρωπο «βλάκα» είναι ανόητη συμπεριφορά. Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι αμαρτωλός που αξίζεις τιμωρία, αλλά ότι έκανες ένα λάθος, και ότι χρειάζεσαι μια νέα αντίληψη, μια διόρθωση, συγχώρεση. Η ενοχή που φαίνεται πως βρίσκεται στο τέλος της διαδικασίας, αφού έκρινες κάποιον ως «βλάκα», υπήρχε στην πραγματικότητα μέσα στο νου πριν την «επίθεση». Η ενοχή προβλήθηκε έξω πάνω στον «βλάκα» με την μορφή κρίσης, πράγμα που φάνηκε τότε ότι προκάλεσε την ενοχή. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της διδασκαλίας των Μαθημάτων:

«Οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους, και τα αποτελέσματά τους μόνο φαινομενικά διαχωρίζονται από αυτές. Οι ιδέες είναι του νου. Αυτό που προβάλλεται έξω, και φαίνεται πως είναι εξωτερικό από το νου, δεν είναι καθόλου έξω, αλλά ένα αποτέλεσμα αυτού που είναι μέσα, και δεν έχει αφήσει την πηγή του» (Κεφάλαιο 26.VII.4:7,8,9). 

Η αρχή της διαδικασίας είναι μια σκέψη διαχωρισμού μέσα στο νου, που ακολουθείται από μια κρίση εναντίον του εαυτού σου γι αυτή την σκέψη, και την ενοχή που την σκέφτηκες. Η ενοχή τότε προβάλλεται έξω σε κάποιον άλλο με την μορφή κάποιας επίθεσης, και μετά επιστρέφει στο νου με την μορφή της ενοχής για την επίθεση. Αυτός είναι ο κυκλικός τρόπος σκέψης του εγωικού παιχνιδιού της ενοχής. Η συγχώρεση ζητά να αναγνωρίσουμε την αρχική σκέψη, και να δεχτούμε την  ευθύνη για την διαδικασία. Ο τρόπος να συγχωρέσεις τον εαυτό σου για την αρχική σκέψη του διαχωρισμού είναι να προσφέρεις συγχώρεση στον «βλάκα» βλέποντάς τον ως όχι διαφορετικό από σένα, δλδ, ότι χρειάζεται θεραπεία και διόρθωση, και ως όχι διαφορετικό στην αληθινή του ταυτότητα ως άγιος Υιός του Θεού:

« Οι μορφές των λαθών ας μην σε απομακρύνουν από αυτόν του οποίου η αγιότητα είναι δική σου. Μην αφήνεις την όραση της αγιότητάς του, που θα σου έδειχνε την συγχώρεση σου, να μείνει μακριά σου εξαιτίας αυτού που βλέπουν τα μάτια του σώματος. Η επίγνωση του αδελφού σου ας μην εμποδιστεί από την αντίληψη των αμαρτιών του και του σώματός του. Τι υπάρχει σε αυτόν που θα ήθελες να του επιτεθείς εκτός από ό,τι συνδέεις με το σώμα του, το οποίο πιστεύεις ότι μπορεί να αμαρτήσει; Πέρα από τα σφάλματά του βρίσκεται η αγιότητα και η σωτηρία του. Δεν του απέδωσες  εσύ την αγιότητά του, αλλά προσπάθησες να δεις τις αμαρτίες σου σε αυτόν και να σωθείς. Και όμως, η αγιότητά του είναι η συγχώρεσή σου.» (Κεφάλαιο.22.III.8:1,2,3,4,5,6,7).

 KENNETH WAPNICK

Μετάφραση Χριστίνα Τσιντέα