Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τα Μαθήματα, όπως καταλαβαίνω, λένε ότι στην βάση όλων των βασάνων μας βρίσκεται η ενοχή, και ότι αυτή η ενοχή έχει απωθηθεί από την επίγνωση μας. Τα Μαθήματα λοιπόν φαίνεται ότι μας προτείνουν ότι αυτή την ενοχή χρειάζεται να την αντιμετωπίσουμε μέσω της συγχώρεσης του έξω κόσμου (αντί να μπούμε στην διαδικασία να την ξεσκεπάσουμε όπως κάνει η ψυχανάλυση). Αν είναι έτσι, σε τι μας χρησιμεύει η ιδέα της ενοχής, αν φαίνεται πως εμφανίζεται μόνο σε θεωρητικό επίπεδο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ενοχή για την οποία μιλούν τα Μαθήματα είναι μια οντολογική ενοχή που προέρχεται από την πίστη ότι μπορέσαμε να διαχωριστούμε από τον Θεό αλλά κάνοντας το αυτό Αυτός θα έπρεπε να καταστραφεί – η διαχωρισμένη ατομική ύπαρξη και η ολοκληρωτική Ενότητα είναι καταστάσεις που αποκλείουν η μία την άλλη και δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Εφόσον ο διαχωρισμός από τον Θεό είναι μόνο μια ψευδαίσθηση, μια εύθραυστη ψευδαίσθηση, για να διατηρήσει την φαινομενική της πραγματικότητα χρειαζόταν μια φαινομενική ισχυρή άμυνα. Η συντριπτική ενοχή για την δολοφονική μας επίθεση εναντίον του Όλου έγινε αυτή η άμυνα, θάβοντας την ερώτηση αν πραγματικά κάναμε αυτή την επίθεση ή θα μπορούσαμε ποτέ να την έχουμε κάνει.

Αλλά αυτή η ενοχή δεν είναι απλά μια θεωρητική κατασκευή σύμφωνα με τα Μαθήματα. Τα Μαθήματα λένε ότι ο εξωτερικός κόσμος φτιάχτηκε στην κυριολεξία από αυτή την οντολογική ενοχή, σαν φαινομενική προβολή προς τα έξω αυτού που ήταν τόσο φρικτό για να το κρατήσουμε μέσα στο νου. Άρα όταν εφαρμόζουμε την διαδικασία της συγχώρεσης στις εξωτερικές μας σχέσεις, στην πραγματικότητα απευθυνόμαστε, αν και σταδιακά, σε όψεις αυτής της οντολογικής ενοχής. Είναι μια έμμεση προσέγγιση με πρακτικό και άμεσο αποτέλεσμα στο πρόβλημα που βρίσκεται στη βάση.

Με το να δούμε τι έχουμε κάνει πραγματικό στον εξωτερικό μας κόσμο σαν προβολή αυτού που είναι θαμμένο στο υποσυνείδητο μας, στην πραγματικότητα κάνουμε σιγά σιγά αυτή την ενοχή συνειδητή. Αυτό ακυρώνει την στρατηγική του εγώ να μας αποσπά από την ενοχή μέσα στο νου μας με τα προβλήματα και την σχετική ενοχή στον κόσμο. Και μας επιτρέπει (η συγχώρεση) να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε ότι η υποβόσκουσα προϋπόθεση, ότι είμαστε διαχωρισμένοι και ότι η Αγάπη έχει καταστραφεί, από την οποία αυτή η βασική ενοχή έχει προέλθει, απλά δεν είναι αληθινή.

Η διαδικασία του ξεσκεπάσματος της ενοχής μέσα στην ψυχανάλυση, όπως εφαρμόζεται σε γενικές γραμμές, στην πραγματικότητα κινείται εντός του αμυντικού σχεδίου του εγώ, παρόλο που θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς τον ίδιο στόχο με τα Μαθήματα. Η ενοχή που αναζητά να ξεσκεπάσει είναι ακόμα μέρος του εξωτερικού προπετάσματος καπνού του κόσμου που έχει κατασκευάσει ο εγωικός νους για να μας εμποδίσει να επιστρέψουμε στο πραγματικό πρόβλημα μέσα στο νου.

Είναι η ενοχή που έχει ακόμα σχέση με το σώμα και τις σχέσεις του με άλλα σώματα, και αυτή η ενοχή εξακολουθεί να είναι ένα αποτέλεσμα και όχι η υποβόσκουσα οντολογική αιτία στην οποία αναφέρονται τα Μαθήματα.

 Μετάφραση Χριστίνα Τσιντέα

Υπάρχει κάποια «φόρμουλα» για το πώς να δεις έναν αδελφό που αντιπαθούσες στο παρελθόν με πνευματική όραση αντί με κρίση; Ποιες σκέψεις/προσευχές είναι καλύτερες να χρησιμοποιούμε με τους αδελφούς/αδελφές μας για να αφήσουμε την κρίση να φύγει;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει κάποια «φόρμουλα» για το πώς να δεις έναν αδελφό που αντιπαθούσες στο παρελθόν με πνευματική όραση αντί με κρίση; Ποιες σκέψεις/προσευχές είναι καλύτερες να χρησιμοποιούμε με τους αδελφούς/αδελφές μας για να αφήσουμε την κρίση να φύγει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη φόρμουλα στα Μαθήματα, αλλά συνήθως το να βλέπεις τον αδελφό σου αναμάρτητο είναι το κυρίως θέμα των Μαθημάτων, γιατί όταν βλέπεις το πρόσωπο του Χριστού στον αδελφό σου, τότε θυμάσαι τον Θεό. Υπάρχουν δύο σημαντικά μέρη στην διαδικασία που οδηγεί σε αυτή την όραση της αθωότητας: να αναγνωρίσουμε τον σκοπό που εξυπηρετεί η κρίση και το τίμημα της. Η κρίση είναι το αίμα που τρέχει στις φλέβες του εγώ ∙ κρατά ζωντανή την πίστη στις διαφορές, και η πίστη στις διαφορές κρατά τον διαχωρισμό πραγματικό. Άρα, κρίνουμε επειδή θέλουμε να παραμείνουμε διαχωρισμένοι αλλά να μην είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι γι αυτή την επιλογή. Το να εντοπίζουμε τα προβλήματα μας και την έλλειψη γαλήνης σε αυτά που κάνουν οι άλλοι σε εμάς, άρα κρίνοντας τους ως αμαρτωλούς και ένοχους, κρύβει αποτελεσματικά την επιλογή που υποστηρίζουμε μέσα στο νου μας.

Άρα, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, όπως μας διδάσκει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους ο Ιησούς, είναι να κοιτάξουμε μαζί του την ανάγκη μας να κρίνουμε, και να μάθουμε ότι το τίμημα που είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε για να συνεχίσουμε να κρίνουμε είναι η απώλεια της γαλήνης μας. Άρα ο Ιησούς μας κάνει έκκληση: «Δεν διανοείσαι την τεράστια απελευθέρωση και την βαθιά ειρήνη που έρχεται από το να βλέπεις τον εαυτό σου και τους αδελφούς σου ολοκληρωτικά χωρίς κρίση. Όταν αναγνωρίσεις αυτό που είσαι και αυτό που είναι οι αδελφοί σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι το να τους κρίνεις με οποιοδήποτε τρόπο δεν έχει νόημα. Μάλιστα, το νόημα του χάνεται για σένα ακριβώς επειδή τους κρίνεις» (Κεφάλαιο 3.VI.3:1,2,3).

Η κρίση μας κοστίζει ακριβά! Χάνουμε την γαλήνη μας και κάθε έννοια της ταυτότητας που μοιραζόμαστε με όλους. Σε αντάλλαγμα κατοχυρώνουμε το ότι έχουμε δίκιο (τουλάχιστον κάποιες φορές), και κρατάμε την ιδιαίτερη ατομικότητά μας. Αξίζει τον κόπο; Αυτό μόνο χρειάζεται να κοιτάξουμε, και όχι να πιέζουμε τον εαυτό μας να σταματήσει να κρίνει εφόσον αυτό εξακολουθεί να έχει νόημα για μας. Στο τέλος θα αφήσουμε τον εαυτό μας να νιώσει τον πόνο της συνεχούς κρίσης, και τότε θα είμαστε λιγότερο πρόθυμοι να πληρώσουμε το τίμημα, ειδικά όταν επίσης συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι καθόλου θυσία να παρατήσουμε την κρίση, εφόσον ούτως ή άλλως είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε (Εγχειρίδιο για Δασκάλους 10.2).

Το Μάθημα 335, «Επιλέγω να δω την αθωότητα του αδελφού μου» μπορεί να βοηθήσει στο να κρατηθούν στο νου σου αυτές οι διδασκαλίες. Ωστόσο, να θυμάσαι, ότι ποτέ δεν πρέπει να μάχεσαι ενάντια στην ανάγκη σου να κρίνεις τους άλλους (ή τον εαυτό σου). Αυτό μόνο θα σε εξαναγκάσει σε άρνηση και τότε η πρόοδος σου θα ακινητοποιηθεί. Βοηθά πολύ περισσότερο να είσαι ειλικρινής για το ότι δεν θέλεις να δεις τον αδελφό σου αναμάρτητο, και μετά να μην καταδικάσεις τον εαυτό σου γι αυτό, ωστόσο να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι υπάρχει ένα τίμημα που πληρώνεις γι αυτή την αντίσταση. Η γλυκύτητα και η υπομονή είναι πολύ βασικές.

Εν ολίγοις, « Η λειτουργία σου εδώ στην γη είναι μόνο να τον συγχωρέσεις ( τον αδελφό σου), ώστε να μπορέσεις να τον δεχτείς και πάλι ως Ταυτότητά σου. Αυτός είναι έτσι όπως τον δημιούργησε ο Θεός. Κι εσύ είσαι αυτό που είναι αυτός. Συγχώρεσε του τώρα τις αμαρτίες του, και θα δεις ότι είσαι ένα μαζί του» (Βιβλίο Εργασιών, Μάθημα 192.10:6,7,8,9).

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κοιτάζω την αντίσταση και να μην την πολεμώ και στο να είμαι «απρόθυμος»;

Ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κοιτάζω την αντίσταση και να μην την πολεμώ και στο να είμαι «απρόθυμος»; Είμαι λίγο μπερδεμένος. Θα πρέπει να κοιτάζω την αντίσταση στο να κάνω ένα μάθημα και να μην κάνω τίποτα, ή να βλέπω ότι είμαι απρόθυμος και να ξεπερνώ την απροθυμία; Κάποιες φορές αντιστέκομαι στο να κάνω το μάθημα επειδή εκείνη την ώρα κάνω κάτι άλλο. Αναγνωρίζω ότι αντιστέκομαι, αλλά τελικά μήπως είμαι απρόθυμος;

Απάντηση: Στην πράξη, η αντίσταση και η απροθυμία είναι το ίδιο ∙ κρατούν στην θέση του το σύστημα σκέψης του εγώ κι εμποδίζουν το νου να επιλέξει το Άγιο Πνεύμα. Αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις την επίγνωση της αντίστασης/απροθυμίας και να αναγνωρίζεις τον φόβο προς την αγάπη που υποβόσκει, χωρίς να κρίνεις τον εαυτό σου γι αυτό. Γνωρίζοντας το μέγεθος του φόβου μας, ο Ιησούς προβλέπει την αντίστασή μας στην Εισαγωγή στο Βιβλίο Εργασιών: «Σε μερικές από αυτές (τις ιδέες) μπορεί να αντισταθείς ενεργά. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, ούτε μειώνει την αποτελεσματικότητά τους……όποιες και να είναι οι αντιδράσεις σου προς τις ιδέες, χρησιμοποίησε τες. Τίποτα περισσότερο από αυτό δεν χρειάζεται» (Βιβλίο Εργασιών, Εισαγωγή:9:2,3,4,5).  Σε αυτό το κομμάτι εννοεί ότι δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η αντίσταση μας, ούτε να αγωνιζόμαστε εναντίον της, ούτε να την κρίνουμε, παρά απλά να ασκούμαστε σύμφωνα με τις οδηγίες του μαθήματος. Το να παραλείπεις μια άσκηση είναι σπατάλη χρόνου, καθυστέρηση της επιστροφής της επίγνωσης της παρουσίας της αγάπης. Κείμενο, εισαγωγή:1:7) Εφόσον ο χρόνος φτιάχτηκε ως τακτική καθυστέρησης , έχουμε όσο χρόνο επιλέξουμε να πάρουμε. Όπως λέει και ο Ιησούς στο Εγχειρίδιο: «όλα είναι θέμα χρόνου. Όλοι θα απαντήσουν (στο κάλεσμα για να αποδεχτούν την Επανόρθωση) στο τέλος….»(Εγχειρίδιο για Δασκάλους:1.2:8,9)

Όταν πειστούμε από την ίδια μας την εμπειρία ότι η αντίσταση στην αγάπη είναι πάρα πολύ οδυνηρή, τότε σταδιακά να πάψουμε να αντιστεκόμαστε. Η προθυμία και το κίνητρο τότε θα αντικαταστήσουν την αντίσταση/απροθυμία. Τότε θα αρχίσουμε να αφήνουμε τον πόνο (το εγώ) να φύγει και να δεχόμαστε την γαλήνη (το Άγιο Πνεύμα). Εν τω μεταξύ, το μόνο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε σε σχέση με την απροθυμία/αντίσταση είναι να μην την αρνούμαστε ή να την πολεμάμε, αλλά να περιμένουμε με την υπομονή κάποιου που ξέρει ότι η έκβαση είναι βέβαιη (Δες Κεφάλαιο: 4.II.5).

Μετάφραση:Χριστίνα Τσιντέα

Πώς μπορείς να πεις με σιγουριά ότι ακολουθείς την Φωνή του Αγίου Πνεύματος και όχι την φωνή του εγώ;

Ερώτηση: Πώς μπορείς να πεις με σιγουριά ότι ακολουθείς την Φωνή του Αγίου Πνεύματος και όχι την φωνή του εγώ; Ξέρω ότι τα Μαθήματα λένε ότι θα νιώθουμε γαλήνη όταν ακολουθούμε το Άγιο Πνεύμα αλλά στην πρακτική δεν το βρίσκω τόσο απλό. Γιατί κατά πρώτον είμαι τόσο γεμάτος φόβο που δεν μπορώ να απελευθερώσω αρκετά για να νιώσω την γαλήνη του Αγίου Πνεύματος. Κι έπειτα, το εγώ μου είναι αρκετά ικανό να φαντασιώνεται τόσο καλά πανομοιότυπα της γαλήνης του Αγίου Πνεύματος έτσι που κάποιες φορές αισθάνομαι ότι ακολουθώ το Πνεύμα, και μετά καταλαβαίνω ότι έσφαλλα οικτρά.  Υπάρχουν πολλά παραδείγματα σήμερα και σε όλη την ιστορία των πιστών διαφόρων πνευματικών δρόμων, που διέπρατταν πράξεις βασισμένες στον φόβο και στο μίσος, ενώ πίστευαν ακράδαντα ότι ακολουθούσαν το θέλημα του Θεού, ή την Φωνή του Αγίου Πνεύματος. Ούτε οι σπουδαστές των Μαθημάτων δεν είναι απρόσβλητοι από αυτό το λάθος. Μέχρι να εξελιχτούμε ως το σημείο που να μπορούμε αξιόπιστα να καταλαβαίνουμε ποια φωνή ακολουθούμε, δεν είναι καλύτερα να έχουμε κάποιου είδους εξωτερικό πλαίσιο κατευθυντήριων οδηγιών, όπως κανόνες ενάντια στα εγκλήματα, στην βία, κλπ., σύμφωνα με το οποίο να μπορούμε να κρίνουμε την καθοδήγηση μας;

Απάντηση: Από όσο ξέρουμε, αυτή είναι η δεύτερη πιο συχνή ερώτηση, η πρώτη είναι «Πώς μπορεί να συνέβη εξαρχής ο διαχωρισμός;» Η ερώτηση σου είναι ερώτηση όλων όσων μελετούν τα Μαθήματα. Έχουμε μιλήσει γι αυτήν στο βιβλίο μας, Οι πιο Συχνές Ερωτήσεις για τα Μαθήματα θαυμάτων,» στην ερώτηση 43, στην οποία σχολιάζουμε πάνω στο Κεφάλαιο 14 του κειμένου, «Η Δοκιμή της Αλήθειας.»

Γενικά μπορεί να είναι βοηθητικό, όπως κι εσύ καταλήγεις, να έχουμε κάποιο εξωτερικό κατευθυντήριο πλαίσιο ή κάποιους κανόνες σαν οδηγούς για να κρατήσουμε το εγώ μας μέσα σε κάποια όρια. Μάλιστα, δεν θα πρέπει να χάσουμε την απλή και δοκιμασμένη κοινή λογική. Δυστυχώς, και προφανώς, αυτό δεν σταματά τους ανθρώπους που κάνουν έκκληση στο Θέλημα του Θεού ή στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος να δικαιολογούν ό,τι και να κάνουν, νομίζοντας ότι δεν δεσμεύονται πια από τους νόμους του κόσμου και ότι τώρα ακολουθούν μια «ανώτερη» δύναμη. Αλλά πάντα είναι φρόνιμο να συμμορφωνόμαστε με τους κανονικούς νόμους των πολιτισμένων ανθρώπων. Μια τέτοια υπακοή, όμως, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέτρο αξιολόγησης πνευματικής προόδου.

Αυτό που περιγράφεις ως εμπειρία σου μέσα στο χρόνο ισχύει για τους περισσότερους σπουδαστές. Η θεωρία είναι απλή, αλλά η πρακτική δεν είναι καθόλου απλή,  εξαιτίας της επένδυσης μας στην ζωή μας ως άτομα, ιδιαίτερα, με ανάγκες – μια επένδυση που είτε παραβλέπουμε ή υποτιμούμε πολύ.  Είμαστε οχυρωμένοι στις άμυνες μας χωρίς καν να αναγνωρίζουμε ότι είναι άμυνες. Γι αυτό ο Ιησούς τονίζει ξανά και ξανά, ιδιαίτερα στο Βιβλίο Εργασιών, ότι η καρδιά της πρακτικής αυτών των Μαθημάτων είναι να κοιτάξουμε μαζί του όλο το μίσος και την ενοχή μέσα στο νου μας. Αν εξασκούμαστε με συνέπεια σε αυτό θα αποκτήσουμε την ικανότητα να αναγνωρίζουμε πιο καθαρά πώς λειτουργεί το εγώ μας, ποια μορφή είναι πιο πιθανόν να πάρουν οι προβολές μας, και πώς αμυνόμαστε ενάντια στον φόβο μας να αφήσουμε να φύγουν οι κρίσεις μας, η ιδιαιτερότητα μας, κλπ. Η προσοχή μας θα πρέπει να είναι πάντα εστιασμένη στο να αφήνουμε να φύγουν οι εγωικές σκέψεις στο νου μας, και όχι η συμπεριφορά.  

Αν το κάνουμε αυτό «σωστά», που σημαίνει να κοιτάμε μέσα μας με την αγάπη του Ιησού για «μάτια» μας, θα βιώνουμε ειρήνη για όλο και μεγαλύτερες χρονικές περιόδους καθώς προχωράμε. Αλλά συνήθως χρειάζεται και την συνεισφορά κάποιου άλλου ατόμου που μας γνωρίζει πολύ καλά, να μας βοηθήσει να διακρίνουμε αν η γαλήνη είναι γνήσια ή όχι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βιώνουν το Άγιο Πνεύμα ή τον Ιησού σαν μια φωνή που τους μιλά, όπως ήταν η εμπειρία της Έλεν για τον Ιησού. Η δική της εμπειρία δεν θα πρέπει να θεωρείται κριτήριο για το τι σημαίνει να ακούς το Άγιο Πνεύμα. Το ότι ακούμε την Φωνή του Αγίου Πνεύματος συχνά υποδηλώνεται με το να βρίσκουμε ότι γινόμαστε όλο και λιγότερο επικριτικοί, λιγότερο απαιτητικοί στην ικανοποίηση των αναγκών της ιδιαιτερότητάς μας, λιγότερο θυμωμένοι, λιγότερο εγωιστές, λιγότερο θλιμμένοι, κλπ. Αλλά και πάλι, αυτό δεν είναι εύκολο. Είμαστε αριστοτέχνες της αυταπάτης. Χρειάζεται πολλή ταπεινοφροσύνη για να είμαστε ειλικρινείς.