https://facim.org/2020-christmas/?fbclid=IwAR0hglRECNirmcHk07HhSYQPx8I7QR4_vjejuXN5bbmdtZGpIU-gvr1VbNs

Χριστούγεννα

Κείμενο απομαγνητοφώνησης από YouTube βίντεο του

Kenneth Wapnick, Ph.D.

 

Μια που βρισκόμαστε στην  περίοδο των Χριστουγέννων, θα μιλήσουμε σήμερα για τα Χριστούγεννα. Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα σε όποιον μας παρακολουθεί. Αυτό που θα κάνει αυτή την περίοδο ιδιαίτερα χαρούμενη είναι να βρεθεί ένας διαφορετικός τρόπος να κοιτάξουμε αυτά τα Χριστούγεννα.

 

Είναι σαφές ότι την περίοδο των Χριστουγέννων γιορτάζουμε την γέννηση του Χριστού. Έτσι τα Χριστούγεννα  αφιερωμένα στον Ιησού. Όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε ότι δεν ισχύει αυτό για τον κόσμο, όπου τα Χριστούγεννα έχουν γίνει μια μεγάλη εμπορική γιορτή αντί για θρησκευτική ή  πνευματική. Ένας άλλος τρόπος να αντιληφθούμε τα Χριστούγεννα μένοντας επικεντρωμένοι στον Ιησού δεν είναι να επικεντρωνόμαστε  σ’ Αυτόν σαν μια ιστορική φιγούρα, να ανατρέχουμε σε μύθους των ευαγγελίων και να χτίζουμε μια ολόκληρη σειρά από θρύλους γι αυτά λατρεύοντας και γιορτάζοντας την γέννηση του Ιησού στην Βηθλεέμ κλπ. Αλλά να επικεντρωνόμαστε στον Ιησού σε σχέση με το πως αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο· να  βλέπουμε τον κόσμο με τον τρόπο που τον βλέπει ο Ιησούς και βέβαια όχι μόνο κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων. 

 

Σε ένα μήνυμα που αναφέρομαι συχνά στην διδασκαλία μου, όταν η Έλεν ρώτησε τον Ιησού τι να πει σε κάποιον που χρειαζόταν την βοήθεια της, η απάντηση του Ιησού ήταν, «Μην με ρωτάς τι πρέπει να πεις. Με άλλα λόγια, μην με ρωτάς ποια θα έπρεπε να είναι η συμπεριφορά σου, καλύτερα ζήτησε να σε βοηθήσω να δεις αυτόν τον άνθρωπο μέσα από τα μάτια της ειρήνης και όχι της κρίσης».  Αυτό σημαίνει  να αντιλαμβάνεσαι την σχέση με επίκεντρο τον Ιησού. Αυτό σημαίνει να τα κάνεις όλα σύμφωνα με Αυτόν, να ζητάς την βοήθεια του να δεις μια κατάσταση, ένα γεγονός, μια εμπειρία και μια σχέση, όπως την βλέπει Αυτός, μέσα από τα μάτια της ειρήνης και όχι της κρίσης. 

 

Όταν αντιλαμβανόμαστε μια κατάσταση ή μια σχέση μέσα από τα μάτια της κρίσης, τότε την κοιτάμε μόνο μέσα από τον φακό των δικών μας αναγκών. Πως θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να με βολέψει καλύτερα ή να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζομαι; Πως θα μπορούσε αυτή η σχέση να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες μου; Με ποιο τρόπο θα μπορούσε αυτή η περίσταση να χρησιμοποιηθεί ώστε να νοιώσω καλύτερα, να νοιώσω καλύτερα για τον εαυτό μου, να νοιώσω καλύτερα για τους άλλους;   Με άλλα λόγια πως θα μπορούσα να το κάνω αυτό να λειτουργήσει για μένα ώστε να είμαι χαρούμενος και σε ειρήνη-όχι χαρούμενος και σε ειρήνη με την ειρήνη του Θεού που θα περιλάμβανε όλους τους ανθρώπους, την κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση- αλλά χαρούμενος και σε ειρήνη όπως την εννοεί ο κόσμος, δηλ. να ικανοποιούνται οι ανάγκες μου; 

 

Το να αντιλαμβάνομαι μια κατάσταση ή μια σχέση μέσα από τα μάτια της ειρήνης όπως ο Ιησούς ζητούσε από την Έλεν να κάνει, σημαίνει ότι την κοιτώ μέσα από την ειρήνη Του, που αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους την κάθε στιγμή, χωρίς καμία εξαίρεση. Αυτό σημαίνει να κάνεις αυτήν  την περίοδο τις σχέσεις σου, να κάνεις την κάθε μέρα σου σύμφωνα με τον Ιησού, όχι τον ιστορικό Ιησού, όχι τον Ιησού της Βίβλου αλλά τον Ιησού που είναι μια παρουσία, ένα σύμβολο αγάπης στο νου σου μια αγάπη που δεν είναι αυτού του κόσμου, μια αγάπη που δεν έχει καμία σχέση με την εκδοχή του εγώ για αυτήν δηλ. την ιδιαίτερη αγάπη.  Σημαίνει να πηγαίνεις σε Αυτόν για βοήθεια και να μην λες όπως πολλοί Χριστιανοί, τι θα έκανε ο Ιησούς; Αλλά πως θα σκεφτόταν ο Ιησούς; Πως θα έβλεπε ο Ιησούς αυτήν την κατάσταση;

 

Αν το κάνεις αυτό κάθε φορά που μπαίνεις στον πειρασμό να ενδώσεις στην ιδιαιτερότητα σου, να δικαιολογήσεις τον θυμό σου, να δικαιολογήσεις το γιατί δικαίως νοιώθεις απελπισία για το πεπρωμένο   της ζωής σου, και λες, λοιπόν, πως θα το αντιλαμβανόταν αυτό ο Ιησούς; Πως θα με έβλεπε; Πως θα έβλεπε εκείνο το άτομο; Τότε θα ερχόντουσαν τα πάνω κάτω ή βασικά θα μπαίναν στην σωστή τους θέση επειδή τώρα θα συνειδητοποιούσες ότι τα πάντα εδώ είναι μια ευκαιρία να στραφείς προς τα μέσα και να επιλέξεις ξανά. 

 

Έτσι λοιπόν, το να κάνεις τα πάντα αυτά τα Χριστούγεννα σύμφωνα με τον Ιησού, σημαίνει να κοιτάς μέσα από τα μάτια της όρασης Του, αντί μέσα από την κρίση του εγώ.  Σημαίνει να κοιτάς κάποιον και τον καθένα μέσα από τα μάτια Του συνειδητοποιώντας ότι είσαι  ίδιος με όλους τους άλλους. 

 

Η κρίση βλέπει διαφορές που σημαίνει ότι η κρίση επιτίθεται. Η όραση ενώνει και τους βλέπει όλους το ίδιο. Έτσι μας βλέπει όλους ο Ιησούς. Είμαστε το ίδιο με Αυτόν, όπως διδάσκει στην αρχή του κειμένου που λέει ότι δεν είναι διαφορετικός από εμάς παρά μόνο στον χρόνο, και ο χρόνος δεν υπάρχει. 

 

 

Σαν μεγαλύτερος αδελφός μας, ο σκοπός του Ιησού είναι να διδάξει τους μικρότερους αδελφούς και αδελφές του, πως να μεγαλώσουμε και να γίνουμε σαν Αυτόν, πως να κοιτάμε τον κόσμο όχι μέσα από τον φακό των αναγκών μας με την απαίτηση οι άλλοι να είναι εκεί μόνο και μόνο για να ικανοποιούν τις ανάγκες μας. 

Αλλά να βλέπουμε όπως λέει το κείμενο, κάθε κατάσταση σαν μια ιερή συνάντηση, κάθε σχέση σαν μια ιερή συνάντηση, έτσι ώστε να θυμηθούμε ότι είμαστε όλοι το ίδιο. 

 

Όταν θυμηθούμε ότι είμαστε όλοι το ίδιο, με τον Ιησού δάσκαλο και οδηγό μας, θα ξυπνήσουμε από αυτό το όνειρο της διαφορετικότητας, του διαχωρισμού και της ιδιαιτερότητας μέσα στην ενιαιότητα του Υιού του Θεού όπως δημιουργήθηκε στους Ουρανούς. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να τους δούμε όλους το ίδιο· και για να μπορέσουμε να τους δούμε όλους το ίδιο χρειάζεται να στραφούμε στον δάσκαλο που δεν κάνει διακρίσεις. Χρειάζεται να κινούμαστε αυτήν την εποχή σύμφωνα με τον Ιησού και αυτό να κάνει ολόκληρη την ζωή μας από εδώ και πέρα να είναι σύμφωνη με Αυτόν  και την θαυμαστή Του όραση που τους βλέπει όλους το ίδιο. Καλά Χριστούγεννα!

 

ΟΙ Μάσκες ΤΟΥ Εγώ !!    

Στην διαδικασία της Αυτογνωσίας και της εκπαίδευσης του νου μας μέσω των Μαθημάτων ερχόμαστε σε επαφή με τις μάσκες που μας καλύπτουν. 

Μια από τις πολλές μάσκες που φοράμε στην θνητή μας διαβίωση λοιπόν είναι και η μάσκα του «καλού παιδιού», του άξιου μαχητή (σε οποιονδήποτε τομέα επιζητάμε την επιβεβαίωση), του αξιέπαινου! 

Πίσω από αυτήν κρύβονται πολλά προσωπεία! 

Ο καθένας μας μπορεί πολύ εύκολα να τα αναγνωρίσει αν δει μέσα του με ειλικρίνεια και χωρίς «φόβο και πάθος». 

Ένα από αυτά είναι το Προσωπείο του Επιτυχημένου ανθρώπου, αυτού που μια ζωή αναζητάει τα επιτεύγματα, την υλική αποκατάσταση, να είναι το επίκεντρο στις συναθροίσεις κάθε είδους: οικογενειακές, κοινωνικές, φιλικές. 

Μα είναι όμως και ο «πνευματικά» επιτυχημένος…. Η μάσκα του εξελιγμένου πνευματικά ανθρώπου με την ιδιότητα και το δώρο του «λέγειν» που πηγάζει από το κατώτερο νοητικό πεδίο.

Αυτού επίσης που κατάφερε να γίνει διάσημος γκουρού σέρνοντας από πίσω του πλήθος ψυχών με την ακράδαντη πεποίθηση ότι τους οδηγεί στην σωτηρία ενώ το μόνο που κάνει είναι να τους ρίχνει στο στόμα του λύκου με τις φρούδες υποσχέσεις και τις επιδεικτικές του θεατρινίστικές δυνάμεις της 6^ης αίσθησης!

Βλέποντας μέσα μου μπορώ να αναγνωρίσω αν στις διάφορες φάσεις της ζωής μου επιζήτησα την επιτυχία, την αναγνώριση; Εξετάζω τα κίνητρα μου να δω από που υποκινούμαι. 

Πίσω από όλο αυτό το σκηνικό δεν θα βρω τίποτε άλλο παρά ένα μεγάλο «Εγώ». 

 

Ένα άλλο προσωπείο που πολύ μας εξυπηρετεί βάζοντας μας στον κύκλο των επιθυμητών, καλών, προσώπων είναι ο Πρόθυμος, ο Φιλότιμος, ο Ευγενικός, αυτός που πάντα τρέχει να βοηθήσει στην πρώτη ευκαιρία, και μέσα του ίσως γογγύζει από το βάρος της ευθύνης που ανέλαβε! Φοράει και την ταμπέλα του Αλτρουισμού και μετά από κάποιο διάστημα έχοντας αναλώσει τις δυνάμεις του σε ενέργειες που δεν πήγαζαν από εσωτερική ανάγκη αλλά από υστεροβουλία και ανάγκη «αναγνώρισης και επαίνου»…. ζητάει πια την ανταμοιβή…. Και όταν δεν του έρχεται με την μορφή που επιθυμεί πέφτει στην αγανάκτηση και στον θυμό έως και την οργή! 

Και πάλι εξετάζω τα κίνητρα μου. Κρύβεται το «εγώ» ύπουλα πίσω από αυτά; 

 

Μια άλλη υπό-μάσκα του «Καλού» είναι και αυτού που Ψάχνει την Αγάπη!! Ο Διανοούμενος που ψάχνει και αναζητάει την Αγάπη  και περιφέρεται στους διάφορους κύκλους με την ταμπέλα του Αναζητητή … Τι αναζητώ στ’ αλήθεια; Γιατί αναζητώ; Ποια είναι τα κίνητρα μου; Μήπως πίσω από αυτήν την αναζήτηση κρύβεται η επιθυμία να καλύψω συναισθηματικά κενά και ελλείψεις; Να βρω την συντροφιά που μου λείπει; Επομένως και πάλι να ξεδιψάσω το «εγώ» μου; 

 

Ο «καλός» επίσης δεν θυμώνει και έτσι καλύπτει τον θυμό του πίσω από την υπο-μάσκα της καταπίεσης του θυμού του, αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται Παθητική Επιθετικότητα. 

Τι σε εμποδίζει να φανερώσεις την δυσαρέσκεια και τον θυμό σου; Μήπως ο φόβος να μην χάσεις την αποδοχή και τον τίτλο του «ήρεμου» και «ανεκτικού»; Άρα άλλη μία τόνωση του εγωικού εαυτού.  

Εξετάζοντας τα κίνητρα που με ωθούν σε δράσεις, αντιδράσεις, συμπεριφορές ανακαλύπτω τον μονόδρομο του Εγώ. 

 

Όλες αυτές οι μάσκες στολίζουν το μεγαλύτερο προσωπείο με το οποίο ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο: το Σώμα ή καλύτερα τα Σώματα που καλύπτουν την αληθινή μας φύση και τον Πραγματικό μας Εαυτό! Ταυτιζόμαστε με αυτά και ξεχνάμε την Ουσία μας. 

 

«Ο Ιησούς είπε: Εκείνος που γνωρίζει τον κόσμο, ανακαλύπτει το κορμί. Αλλά για εκείνον που ανακαλύπτει το κορμί, ο κόσμος δεν είναι αντάξιός του».  ΚΑΤΑ ΘΩΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ. 

Τα κοστούμια που φοράμε με την προβολή  μας στο υλικό, εικονικό πεδίο μαρτυρούν από μόνα τους το θέατρο Σκιών που παίζουμε!!

 

The Two Dreams, Part 2_The Secret Dream

Τα «δύο όνειρα» αναφέρονται στη μεταφυσική αρχή των Μαθημάτων που λέει ότι ολόκληρος ο κόσμος της ύπαρξης μας ο υλικός και ο ψυχολογικός είναι ψευδαίσθηση ή όνειρο και όχι η αληθινή μας Πραγματικότητα. Το «όνειρο του κόσμου» είναι η εξωτερική απεικόνιση του «μυστικού ονείρου» που στα Μαθήματα Θαυμάτων είναι ο ασυνείδητος νους, και τον ξεχωρίζουμε από τον ασυνείδητο νου όπως αναφέρεται συνήθως στη μοντέρνα ψυχολογία.

Ο ασυνείδητος νους όπως μελετάται στη ψυχολογία και τη νευρολογία αναφέρεται γενικά στη δραστηριότητα του εγκεφάλου και του σώματος αλλά τα Μαθήματα ενώ αναγνωρίζουν τη φαινομενική πραγματικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας διδάσκουν ότι ο νους και η ασυνείδητη φύση του βρίσκεται έξω από τον χρόνο και χώρο και επομένως δεν είναι προσβάσιμος από τον συνειδητό νου στη καθημερινή μας εμπειρία.

Στην αρχή του εργαστηρίου ο Κένεθ λέει: « Δεν υπάρχει αμφιβολία, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, ότι είναι μια από τις πιο δύσκολες όψεις των Μαθημάτων να κατανοήσει κανείς. Δεν έχουμε κάποια πραγματική έννοια στη γλώσσα μας και στο εννοιολογικό μας σχήμα για να κατανοήσουμε το νου, επειδή ο νους είναι έξω από τον χρόνο…και χώρο.» Τα δύο βίντεο της σειράς αυτής αποτελούν μια εισαγωγή στις παραπάνω ιδέες και ίσως επίσης μια συνοπτική περίληψη για αυτούς τους μαθητές  που ήδη βλέπουν τον ασυνείδητο νου με αυτόν τον τρόπο.

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα Μέρος ΙΙ

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα Μέρος ΙΙ

Στο πρώτο μέρος ανέφερα πως ενώ πολλοί άνθρωποι κατέχουν την πρόθεση της προσευχής τους, πολλοί άλλοι δεν έχουν τα αντίστοιχα συναισθήματα. Τα ανυψωμένα, ανώτερα συναισθήματα που νοιώθεις όταν σκέφτεσαι την καρποφορία της  προσευχής σου, είναι απολύτως απαραίτητα για την υλοποίηση της.

Κατά κάποιο τρόπο, η προσευχή με την παραδοσιακή της έννοια, είναι μια αίτηση και αυτό είναι το πρόβλημα.  Αν ζητάς κάτι σημαίνει ότι νοιώθεις έλλειψη επειδή το επιθυμείς – και το να το θέλεις σημαίνει ότι δεν το έχεις.  Αν  όμως σηκώνεσαι από την προσευχή σου σαν να έχει ήδη απαντηθεί, δεν βρίσκεσαι πια σε έλλειψη, επειδή νοιώθεις τα συναισθήματα του μέλλοντος σου στην παρούσα στιγμή.

Επομένως, όσο πιο πολύ βιώνεις αυτά τα ανώτερα συναισθήματα, όπως ευγνωμοσύνη, καλοσύνη, χαρά, έμπνευση, ολότητα κλπ τόσο λιγότερο θα νοιώθεις σαν τον καθημερινό, και γνωστό σε σένα  εαυτό.  Είναι πολύ πιθανόν όταν ζεις με τα ανώτερα συναισθήματα, σε αντίθεση με το οικείο και καθημερινό, να ζεις μέσα στο άγνωστο.

Αν μπορείς να μένεις σ’ αυτά συναισθήματα ανεξάρτητα από τις συνήθειες σου και τους συναισθηματικούς εθισμούς του σώματος σου, θα νοιώθεις ότι η προσευχή σου έχει ήδη απαντηθεί.  Αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι  να τα διατηρείς άσχετα από τις συνθήκες στη ζωή σου- τις συνθήκες που απαρτίζονται από συγκεκριμένους ανθρώπους, πράγματα, και αντικείμενα σε συγκριμένες περιόδους και μέρη. Επίσης σημαίνει ότι χρειάζεται να μένεις παρών σ’ αυτήν την καινούρια κατάσταση ύπαρξης χωρίς να προσδοκάς ένα μέλλον που ασυνείδητα βασίζεται σε μνήμες από το παρελθόν σου. Όταν πλέον αυτά τα συναισθήματα αυτορυθμίζονται τότε δεν προσπαθούμε να προβλέψουμε τον χρόνο ή το που θα απαντηθούν οι προσευχές μας επειδή νοιώθουμε σαν να έχουν ήδη απαντηθεί. Χρειάζεται να νοιώθεις το συναίσθημα πριν από την εμφάνιση της εμπειρίας.

Όταν το κάνεις αυτό, παραδίδεις σε κάποιο βαθμό το πότε, το που και το πως θα απαντηθούν οι προσευχές σου, και μιας δεν προσπαθείς πια να προβλέψεις ή να εξαναγκάσεις λύσεις και εκβάσεις, αυτό σημαίνει ότι είσαι σε κατάσταση εμπιστοσύνης.

Πως λοιπόν διατηρείς μια υγιή ισορροπία ανάμεσα στην προσευχή, την πρόθεση, την παράδοση και την εμπιστοσύνη; Σκέψου την πρόθεση σου σαν ένα σήμα ή εκπομπή που εκπέμπεται προς τα έξω, και σκέψου το σχετικό ανώτερο συναίσθημα σαν την ενέργεια που ελκύει το συμβάν πίσω σε σένα. Επομένως, κάποια στιγμή χρειάζεται να ελευθερώσεις και να παραδώσεις το πως θα εκδηλωθεί η έκβαση- διαφορετικά, αν μπορείς να την προβλέψεις, είναι κάτι το γνωστό. Αντιθέτως, αν δεν μπορείς να το προβλέψεις, τότε είσαι στο άγνωστο.

Η πρόθεση σου μοιάζει με τις  πετρούλες που πετάς σε μια λίμνη. Ο κυματισμός που δημιουργείται είναι το σήμα. Το θέμα όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η λίμνη- αυτό είναι το άγνωστο- και έτσι μερικές φορές χρειάζεται περισσότερο χρόνο από άλλες για να φτάσει το σήμα πίσω στην ακτή και σε μας. Όμως επειδή γνωρίζουμε ότι το κύμα είναι ο νόμος του σύμπαντος για την μεταφορά ενέργειας, ξέρουμε ότι κάποια στιγμή το σήμα θα μας βρει, εφόσον η δόνηση μας ταυτίζεται με την ενέργεια του συναισθήματος από το οποίο δημιουργήσαμε την προσευχή μας. 

Το δεύτερο μέρος της παράδοσης είναι εκείνη η υπερβατική στιγμή που αφηνόμαστε και κάνουμε στην άκρη. Πολλοί άνθρωποι παραδίδονται όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι( αυτό είναι το «γνωστό») αλλά τη στιγμή που θα το κάνουν εισέρχονται στο άγνωστο. Όταν βγάζεις τον εαυτό σου από την μέση σημαίνει ότι ξεπερνάς τον εαυτό σου και αυτό είναι μια πράξη εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη σ΄αυτό το επίπεδο σημαίνει να λες «δεν ξέρω πως θα συμβεί, έχω κάνει τα πάντα και απλά τ’ αφήνω». Αυτό το άφημα κάνει χώρο για να συμβεί κάτι ανώτερο.

Πολλοί άνθρωποι αν και μπορεί να προσεύχονται ξανά και ξανά, αρκετές φορές μέσα στη μέρα, έχουν την πεποίθηση ότι χρειάζεται αυτοί να είναι οι υποκινητές, οι παράγοντες που θα συντελέσουν στην καρποφορία των προσευχών τους.  Αυτό φέρνει συχνά τους ανθρώπους στο τέλος της συναισθηματικής τους πίστης και τότε- αν επιμείνουν, υπερβούν αυτό τον περιορισμό και αφεθούν-  συμβαίνει το θαύμα ή η απάντηση στις προσευχές τους. Φυσικά κατά καιρούς απαιτείται δράση αλλά όταν τελικά παραδοθούμε και αφεθούμε, επιτρέπουμε σε κάτι ανώτερο να αναλάβει τα ηνία. Αυτό σημαίνει επιδεξιότητα και εδώ είναι που συμβαίνει η μαγεία.

Όταν τελικά μπορούμε να παραδοθούμε, αυτό δίνει την δυνατότητα σε μια ανώτερη έκβαση- μεταμφιεσμένη σαν συγχρονικότητα, ευκαιρία ή σύμπτωση- να εμφανιστεί στη ζωή μας.  Συχνά αυτό το συμβάν ή γεγονός ή απάντηση στην προσευχή μας είναι κάτι πολύ ανώτερο από αυτό που είχαμε φανταστεί ή ίσως κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να έχουμε φανταστεί με τον περιορισμένο ανθρώπινο νου μας. Όταν σταματήσεις να προσπαθείς να  καταλάβεις και να απαντήσεις ο ίδιος στις προσευχές σου, τότε δεν σε νοιάζει αν και πότε θα πραγματοποιηθεί η απάντηση στην προσευχή σου- επειδή ξέρεις ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί. Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται και το υγιές σημείο της δημιουργικής διαδικασίας επειδή είναι η απόλυτη κατάσταση της παράδοσης.

Να παραδίδεσαι σημαίνει ότι αφήνεσαι σε τέτοιο βαθμό που δεν περιμένεις πια να απαντηθεί η προσευχή σου. Όταν την ελευθερώνεις δεν έχεις πια τον έλεγχο.

Έτσι σκέψου το εξής: Πως θα ζούσες αν ήξερες ότι οι προσευχές σου έχουν ήδη απαντηθεί; Επειδή με αυτόν τον τρόπο οι προσευχές σου πρόκειται να απαντηθούν.  Αυτή είναι η στιγμή που η ζωή σου γίνεται η προσευχή σου- και η στιγμή που η προσευχή σου γίνεται η ζωή σου.

Dr Joe Dispenza

Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα.

Η Προσευχή Αλλάζει τα Πάντα.

Οι άνθρωποι συχνά με ρωτάνε γιατί δεν απαντώνται οι προσευχές τους. Για να απαντήσουμε χρειάζεται πρώτα να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, τι είναι η προσευχή.

Η προσευχή είναι μια σκέψη με την ιδιότητα της κατευθυνόμενης πρόθεσης. Υποστηρίζει στο νου μας μια συγκεκριμένη έκβαση, με στόχο τη σύνδεση με μια μεγαλύτερη δύναμη για βοήθεια. Και επειδή η προσευχή και η πίστη πάνε χέρι-χέρι, χρειάζεται να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, τι είναι η πίστη;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πίστη είναι να πιστεύουμε στη σκέψη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- περισσότερο από τις τωρινές συνθήκες στην παρούσα – προσωπική μας πραγματικότητα ή σε οποιεσδήποτε προκλήσεις στο εξωτερικό μας περιβάλλον. Σ’ αυτό το σημείο χρειάζεται να αναφέρουμε την διασταύρωση της πίστης με την προσευχή. Όταν χρησιμοποιούνται από κοινού για να παράγουν μια συγκεκριμένη έκβαση, και  σηκωνόμαστε από την προσευχή μας σαν να έχει συμβεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε βρισκόμαστε στη σωστή κατάσταση νου και σώματος- με άλλα λόγια βρισκόμαστε σε μια καινούρια κατάσταση ύπαρξης(υπόσταση). Ας σταθούμε για λίγο να δούμε τη διαδικασία της προσευχής.

Ας πούμε ότι παρατηρούμε κάποιες καταστάσεις στη ζωή μας ή στη ζωή κάποιου άλλου που είναι δεν είναι επιθυμητές. Όταν βλέπουμε να ξεδιπλώνεται ένα οικείο, γνωστό σενάριο, τότε προβλέπουμε και την  έκβαση. Αρχίζουμε με το νου μας να πλέκουμε το χειρότερο σενάριο και καθώς το κάνουμε αυτό, νοιώθουμε τα αρνητικά συναισθήματα (συναισθήματα βασισμένα στις ορμόνες του στρες) πριν να συμβεί το πραγματικό γεγονός. Τώρα προσμένουμε ένα μέλλον βασισμένο σε μια εμπειρία από το παρελθόν, αλλά δεν είναι η πιθανή έκβαση αυτή που μας ταράζει. Είναι τα συναισθήματα που ακολουθούν, που μας  επηρεάζουν περισσότερο, του φόβου, της αγωνίας, της δυστυχίας, της λύπης, ή του πόνου. Σε τέτοιες περιόδους, πολλοί από εμάς στρεφόμαστε στην προσευχή.

Για τους περισσότερους, η προσευχή αρχίζει σαν μια σκέψη στον εγκέφαλο. Αυτή η σκέψη δημιουργεί μετά μια ροή από άλλες σκέψεις και επειδή ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή προσδοκίας, μπορούμε να δούμε μια πιθανή πραγματικότητά να ξεδιπλώνεται, με μια καλύτερη εναλλακτική έκβαση στο νου μας. Καθώς το κάνουμε αυτό, αρχίζουμε να φανταζόμαστε μια καλύτερη μελλοντική εμπειρία.

Επειδή ο εγκέφαλος μας είναι προγραμματισμένος να δημιουργεί, το κάνουμε αυτό με έναν πολύ φυσικό τρόπο. Αυτό ονομάζεται πρόθεση. Μετά, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στο σκηνικό της προσευχής, αρχίζουμε να νοιώθουμε τα συναισθήματα που σχετίζονται με την καρποφορία της προσευχής ( η σκέψη στο νου μας γίνεται εμπειρία, και το τελικό προϊόν της εμπειρίας είναι ένα συναίσθημα). Σαν αποτέλεσμα, ο εγκέφαλος και το σώμα μας αρχίζουν να ζούνε στο μέλλον- στην παρούσα στιγμή. Ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό πολύ πετυχημένα, να νοιώθει δηλ. τα συναισθήματα εκείνης της πραγματικότητας(της μελλοντικής) πριν από την εμπειρία. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτόματα αρχίζουμε να δημιουργούμε σκηνές και εικόνες από τι θα μπορούσαμε να βιώσουμε όταν ευοδωθεί η προσευχή μας.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ανοίγουμε τα μάτια μας και βλέπουμε ότι οι προσευχές μας δεν έχουν απαντηθεί αμέσως. Και ενώ στην αρχή ζούμε, ενώ προσευχόμαστε, μέσα στο συναίσθημα της προσευχής μας, όταν επιστρέφουμε και ανοίγουμε τα μάτια μας και βλέπουμε ότι η προσευχή μας δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη ή ακόμη χειρότερα δεν έχει απαντηθεί, τότε αρχίζουμε να νοιώθουμε αμφιβολία, έλλειψη και διαχωρισμένοι από αυτό για το οποίο προσευχόμαστε. Σαν αποτέλεσμα, προσπαθούμε πιο δυνατά, προσευχόμαστε πιο πολύ, πιέζουμε, ευχόμαστε, εκλιπαρούμε, ικετεύουμε τον Θεό ή την πηγή ενέργειας ή όπως θέλεις να ονομάζεις την δημιουργική ενέργεια των όλων όσων είναι. Αυτό το κάνουμε επειδή αυτό είναι που δημιουργεί ο διαχωρισμός. Οι αισθήσεις μας μας ξεγελάνε να πιστεύουμε ότι είμαστε διαχωρισμένοι από τη δημιουργία μας. Τώρα όχι μόνο είμαστε διαχωρισμένοι από τη δημιουργία μας, αλλά είμαστε διαχωρισμένοι και από την ίδια την ευφυία με την οποία επιχειρούμε να συνδεθούμε.

Ενώ πολλοί κατέχουν την πρόθεση της προσευχής τους, τους λείπουν τα αντίστοιχα συναισθήματα που συνοδεύουν την πρόθεση. Τη στιγμή που χάνουν το συναίσθημα, βρίσκονται πίσω στην έλλειψη και κάθε φορά που το κάνουν αυτό δημιουργούν από μια κατάσταση διαχωρισμού-αντί από μια κατάσταση ορθότητας, ολότητάς, αγάπης και ενιαιότητας. Αν οι σκέψεις  είναι η γλώσσα του εγκεφάλου και τα συναισθήματα είναι η γλώσσα του σώματος, και το πως σκεφτόμαστε και το πως νοιώθουμε δημιουργεί την κατάσταση ύπαρξης μας (υπόσταση), είναι λογικό τότε ο νους και το σώμα να βρίσκονται σε αντίθεση. Ο νους κρατάει την πρόθεση αλλά το σώμα λέει: «Δεν συμβαίνει.»

Έτσι λοιπόν, πως το αλλάζουμε αυτό; Χρειάζεται να ανοίξουμε την καρδιά μας και να αισθανθούμε τέτοια ευγνωμοσύνη σαν να έχουν ήδη απαντηθεί οι προσευχές μας. Γιατί; Επειδή η ευγνωμοσύνη είναι η κατάσταση του λαμβάνειν. Ευχαριστούμε όταν λαμβάνουμε κάτι ή όταν το έχουμε ήδη λάβει. Όταν αυτό το κάνουμε σωστά και αρκετές φορές, αρχίζουμε να νοιώθουμε το συναίσθημα του μέλλοντος μας και όσο περισσότερο νοιώθουμε αυτό το συναίσθημα τόσο περισσότερο το σώμα μας συντονίζεται με αυτό το συναίσθημα. Σαν αποτέλεσμα, κάθε φορά που σηκωνόμαστε από την προσευχή μας σαν αυτή να έχει ήδη απαντηθεί-δηλ. με το συναίσθημα της υλοποίησης της προσευχής μας-το επακόλουθο είναι να προσπαθούμε λιγότερο, να πιέζουμε λιγότερο και να θέλουμε λιγότερο επειδή τώρα είμαστε σε μια καινούρια κατάσταση ύπαρξης. Κατά μια έννοια, νοιώθουμε σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί.

Μετακινούμαστε πιο κοντά προς την ολότητα, αντί προς την έλλειψη ή τον διαχωρισμό. Τώρα δεν προσπαθούμε πια να προβλέψουμε το πότε, που, ή πως θα απαντηθεί η προσευχή μας, επειδή νοιώθουμε ότι έχει ήδη γίνει. Έτσι κάνουμε χώρο για το άγνωστο. Τώρα μπορεί να εκδηλωθεί στην πραγματικότητα μας μια καινούρια πιθανότητα την οποία δεν έχουμε καν σκεφτεί. Με αυτόν τον τρόπο, μετακινούμαστε από τον Νευτώνειο κόσμο του προβλέψιμου και του γνωστού στον κβαντικό κόσμο του απρόβλεπτου και του άγνωστου.

Στην εργασία που κάνουμε, δεν προσευχόμαστε για να απαντηθούν οι προσευχές μας· σηκωνόμαστε σαν να έχουν ήδη απαντηθεί. Το κλειδί είναι να συντηρούμε μια κατάσταση ύπαρξης ανεξάρτητα από τις συνθήκες του εξωτερικού μας περιβάλλοντος. Για να παραμένουμε σ’ αυτήν την κατάσταση ανεξάρτητα από τις συνήθειες του παρελθόντος και τα συναισθήματα που έχουν αποθηκευτεί στο σώμα μας- τα οποία έχουν προγραμματιστεί να είναι ο νους- και για να συντηρούμε αυτή την καινούρια κατάσταση ανεξάρτητα από τον χρόνο, σημαίνει ότι χρειάζεται να μετακινούμαστε μακριά από τις ψευδαισθήσεις  που μας μεταδίδουν οι αισθήσεις μας μέσα σε μια απόλυτα καινούρια πραγματικότητα στο νου μας. Εν συντομία, δεν έχει να κάνει τόσο με το να λέμε την προσευχή μας όσο το να ζούμε την προσευχή μας.

Dr Joe Dispenza

Μετάφραση: Κέλλυ Παλαντζίδου

Ακολουθεί 2^ο μέρος για τη σημασία της παράδοσης και της εμπιστοσύνης στην προσευχή μας.